روزها را بیهوده تلف می‌کنم. چه اهمیتی دارد؟ حالا که پذیرفته‌ام من یک آدم معمولی‌ام، با همه‌ی رنج‌هایم و بی‌هیچ درخششی! چرا روزی می‌خواستم الماس تراش‌خورده‌ی درخشانی باشم؟ انگار آن آدم من نبوده‌ام.